Одлични критики за The Walk на Котевска: Гледајте го филмот, ќе ве прогонува на најдобар можен начин

Ефективна фузија на политичка итност и поетска креативност на режисерката на „Медена земја“, со ваков наслов осамна „Холивуд репортер“, по светската премиера на „The Walk“ („Пaтување пеш“) на големиот фестивал за документарци DOC NYC.
Вториот документарец на Котевска ги вплетува приказните на деца бегалци со сцени од проект што ја користи уметноста на кукларството за да ја крене свесноста за младите животи загрозени од војна и насилство, пишува Шери Линден.

Во нејзиниот прв игран документарец, номинираната за Оскар vérité marvel „Медена земја“, ја сподели режијата со Љубомир Стефанов за да ја покаже далечен агол на светот. Со нејзиниот втор филм, таа го свртува нејзиното внимание на носечка приказна што ни се случува на сите нас пред носот, глобалната бегалска криза. Иако темата е повеќе политичка во денешно време, режисерката ја има исфитрирано преку креативни леќи, давајќи и шмек на волшебна приказна. Како сите волшебни приказни, прикажува омразена верзија на реалноста, правејќи фузија меѓу фантастичното и секојдневното. Во нејзиниот центар е малата Амал, кукла од 12 стапки на 10-годишното сириско девојче.

Насловот на филмот доаѓа од меѓународен проект чија целе да ја крене свесноста и фондовите за да им се помогн на расселените деца. Амал и нејзините куклари, водени од уметничкиот директор Амир Низар Зуаби, отпатувале илјадници милји во повеќе од 12 земји од јули 2021 година и сега се во Мексико откако заокружија прошетка низ САД. Но, документарецот на Котевска не е за тој проект толку, повеќе е негова дестилација, спојување на приказната на Амал низ Европа со emblematic приказна на вистинско девојче жртва на војна.

Тоа девојче, Асил Елсепти, ги изгубила нејзиниот дом и семејство во Алепо, е на спротивната страна на границата сега, под заштита на фондацијата „Карам“ од Турција и се надева дека може да го најде својот чичко да се грижи за неа. Сцените во кои се поврзува куклата со вистинското девојче ја истакнува нивната симбилична врска.

Работејќи врз нејзиниот разговор со Асил и другите деца бегалци, режисерката создала гласовна нарација (што ја носи друго девојче). „Морам да најдам место каде што ќе можам да ги оставам моите кошмари зад мене“, вели Амал/Асил.

Амал комуницира и со природата и со луѓето. Фотографијата, водена од Џин Дакар и Самир Љума, е будна за убавината наоколу, од треперењето на гулабите на минарето до тркалањето на пустинските дини, но и до шаторите на раселените луѓе на градските улици, болната надеж во погледот на Асил и психичките рани што ги носат сите бегалци кои Амал ги среќава.

И покрај празните гестови, децата со кои се среќава Амал имаат тенденција да ја поздравуваат со чудење и задоволство. Некои возрасни ја гледаат како Tројански коњ, некои изразуваат гнев, а други со нетрпение се придружуваат на нејзината кауза за да ја рашират веста. Осветлувајќи ја приказната што се движи во и надвор од вниманието на медиумите, The Walk не избира да зборува или да се расправа. Филмот го почестува, напротив, јадрото на животот што една кукла може да го отелотвори, изградено со рака и изникнато директно од срцето.

Ви ја споделуваме целосната рецензија.

Критика во unseen.net, авторот Стив Копијан, пишува.

Овој филм во еден дел фантазија, во друг дел документарец.

-Овој филм ме зграпчи во прв момент. Додека ме привлече вниманието на Амал уште кога дознав за нејзиното патување низ Европа, подоцна и Њујорк, гледајќи го овој филм како дел од ова патување направи да е само пореално. Тоа е моќта на филмовите. Не престанав да мислам на филмот цела недела пред да го видам филмот и пред да почнам да пишувам за него. Сликите, приказната и миксот на маратив и документарец ми го скокоткаат мозокот.

Тоа што го прави филмот да функционира, е што престануваме да мислиме дека Амал е кукла и ја гледаме како девојче. Ова е филм што треба да биде виден. Во време на мигрантски проблеми, филм како The Walk е потребен со цел луѓето да разберат, вистински да разберат што значи да се биде мигрант. Го велам ова зашто понекогаш ни треба фикции или девојче од 3 метри за да ве мотивира да реагирата.

Гледајте го The Walk, ќе ве прогонува на најдобар можен начин.

Сподели